Crimson Desert - recenzja gry: piękna, ale chaotyczna produkcja

Crimson Desert to gra akcji z otwartym światem, która próbuje być wszystkim naraz — efektownym symulatorem walki, epiką o półbogach i symulatorem odbudowy frakcji najemników, ale w rezultacie staje się chaotycznym mieszanką mechanik bez wyraźnego kierunku.

Przed premierą produkcji Pearl Abyss panowała atmosfera elektryzującego oczekiwania. Zwiastuny obiecywały widowisko na skalę GTA 6, monumentalne starcia z bossami wyglądające jak sceny z filmów fantasy oraz świat podzielony na różnorodne biomy — od palących słońcem pustyń, przez gęste lasy, aż po tętniące życiem wioski. Hype wokół tego tytułu był niemal namacalny, a gracze zastanawiali się, czy ich sprzęt w ogóle udźwignie taką dawkę graficznego piękna.

Wizja vs. rzeczywistość: gdzie zaczyna się rozczarowanie?

Kiedy w końcu mogliśmy postawić pierwszy krok w świecie Pywell, okazało się, że rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana niż sugerowały to zwiastuny. Recenzowane Crimson Desert to gra pełna sprzeczności — piękna, ale chaotyczna, wręcz niezwykle ambitna, ale momentami niedopracowana. To podróż, która może zająć od 30 do nawet 50 godzin, jeśli dacie się porwać historii głównej, lub ponad setkę godzin, jeśli zapragniecie odkryć każdy zakamarek mapy.

Fundamentem opowieści jest postać Kliffa — charyzmatycznego, choć skazanego na cierpienie dowódcy najemników znanych jako Szarogrzywi. Fabuła jest tutaj największą zagadką, którą twórcy dawkują z niezwykłą ostrożnością. Zaczynamy od sceny pożegnania dwóch członków zespołu, która szybko przeradza się w krwawy chaos. Atak brutalnych i bezwzględnych Niedźwiedzi staje się katalizatorem dla całej reszty wydarzeń. Tracimy wielu sojuszników, jednak tutaj pojawia się pierwszy zgrzyt: trudno o prawdziwe emocjonalne zaangażowanie, gdy ledwie zdążyliśmy poznać imiona poległych.

Sytuacja ta przypomina nieco prolog z Red Dead Redemption 2, gdzie również traciliśmy towarzyszy na starcie, nie znając ich historii. Różnica polega jednak na tym, że u Rockstar Games czuliśmy ciężar atmosfery, a w Crimson Desert śmierć kompanów wydaje się jedynie narracyjnym narzędziem mającym uzasadnić upadek Kliffa.

Nadnaturalne dziedzictwo: kiedy gra zmienia swoje oblicze

Po rannieniu Kliff trafia do tajemniczego, onirycznego miejsca zwanego Otchłanią — mitycznych niebios, gdzie odkrywa swoje nadnaturalne dziedzictwo. To moment, w którym gra przestaje być prostym symulatorem najemnika i aspiruje do miana epopei o półbogach. W boskim regionie uczymy się nowych mechanik, które będą nam towarzyszyć do końca przygody.

Najbardziej intrygująca jest zdolność odbijania światła bronią białą, a w kolejnym etapie — magiczna rękawica pozwalająca na przesuwanie obiektów i ich precyzyjne ustawianie w przestrzeni. Prawie co każde odwiedziny Otchłani otrzymujemy game changer w postaci nowego rozwiązania. Początkowo wydaje się to genialnym urozmaiceniem, dającym nadzieję na głębokie zagadki środowiskowe.

Kiedy jednak wracamy z niebios do świata Pywell, czeka nas zimny prysznic. Kliff ląduje na ziemi wycieńczony, ranny i pozbawiony sprzętu — oprócz swojego ulubionego miecza. Musimy zacząć od zera, co jest klasycznym zabiegiem w grach RPG, ale tutaj smakuje wyjątkowo gorzko po zakosztowaniu boskiej potęgi.

Mechanika rozgrywki: zbyt wiele, zbyt mało dopracowania

Problem z Crimson Desert leży w samej konstrukcji rozgrywki. Twórcy postanowili stworzyć mechaniczny miszmasz, czerpiąc garściami z największych hitów ostatnich lat. Mamy tu elementy Dragon’s Dogma 2, Assassin’s Creed Valhalla, a nawet Red Dead Redemption 2. Efekt? Gra próbuje być zbyt “cool”, oferując wszystko naraz, co sprawia, że mało który element jest dopracowany do perfekcji.

W każdym kroku czuć, że Crimson Desert pierwotnie powstawało jako gra MMO. Choć ostatecznie postawiono na doświadczenie single-player, DNA sieciowej produkcji jest widoczne w strukturze zadań, projektowaniu świata i sposobie interakcji z NPC. To sprawia, że gra ma specyficzny rytm, który nie każdemu fanowi czystych gier akcji przypadnie do gustu.

Świat Pywell: eksploracja z naturalnością

W kontekście inspiracji Dragon’s Dogma 2, najbardziej rzuca się w oczy ogrom terenu. Świat jest podzielony na biomy, które zwiedza się z autentyczną przyjemnością. Zalesione wioski wokół zamku mają swój unikalny urok, a przejście do pustynnych obszarów czy mglistych bagien jest płynne i naturalne. Architektura zniszczonych budynków i tajemniczych lasów skrywa masę sekretów, które aż chce się odkrywać.

NPC w Pywell żyją własnym życiem — mają swoje harmonogramy prac, wykonują codzienne obowiązki i reagują na obecność gracza. Daje to złudzenie uczestnictwa w prawdziwym, tętniącym życiem ekosystemie. Swoboda jest tu ogromna, choć twórcy postawili pewne bariery, by nie pozwolić nam zbyt wcześnie wejść w regiony, na które nie jesteśmy gotowi.

Przykładem takich ograniczeń jest las Poronin — miejsce zamieszkane przez tajemniczą frakcję rozpływających się przy bliskim kontakcie w pył dzieci, które nie życzą sobie gości. Jeśli spróbujemy wejść tam przedwcześnie, zostaniemy złapani w liny i dosłownie wywleczeni poza obszar. To ciekawy, choć nieco frustrujący sposób na ograniczanie eksploracji. Możemy próbować dostać się w inne części mapy na wczesnym etapie, ale brak skalowania poziomów sprawia, że każda walka tam to samobójstwo.

System walki: najlepszy element gry

Walka w Crimson Desert to element, który wywołuje najwięcej emocji — zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Kliff dysponuje niesamowitym zestawem ruchów. Może przebijać wrogów mieczem, ciachać ich na pół w zwolnionym tempie, a nawet wykorzystywać otoczenie do efektownych eliminacji. Detekcja kolizji stoi na wysokim poziomie, co sprawia, że każde cięcie czuć na końcówkach palców.

Kombinacje są zjawiskowe — Kliff potrafi wykonywać zaawansowane sekwencje ataków, które wyglądają imponująco i dają poczucie mocy. Problem pojawia się, gdy napotkamy wrogów znacznie wyższych poziomów. Brak skalowania trudności sprawia, że eksploracja poza wyznaczonymi ścieżkami szybko kończy się frustracją.

Co to oznacza dla gracza?

Crimson Desert to gra dla wymagającego gracza, który potrafi pogodzić się z jej niedoskonałościami na rzecz ogromnego świata do eksploracji i efektownego systemu walki. Jeśli szukasz gry, która będzie cię trzymać w napięciu przez 50-100 godzin, a nie przeszkadza ci powolne tempo narracji i chaotyczne mieszanie mechanik, to Crimson Desert może być dobrym wyborem. Jednak jeśli wolisz dobrze dopracowane, spójne doświadczenie z jasnym kierunkiem, lepiej poczekaj na recenzje bardziej szczegółowe lub spróbuj dema.

Gra dostępna jest na PC, PlayStation 5 i Xbox Series X|S, co oznacza, że gracze na każdej platformie mogą sprawdzić, czy ta ambitna, choć niedoskonała produkcja przypadnie im do gustu.